piątek, 19 sierpnia 2011

Ale Meksyk!

No i jestem w Meksyku. Wciąż w to jeszcze nie wierzę. O siódmej wieczorem jeszcze lotniskowy polski żul wieszczył nam na lotnisku Okęcie, a już o 5.30 rano byłam na innym kontynencie (-7 godzin w plecy jeszcze krócej ta cała podróż trwała). Nie tak to się powinno odbywać! Podróż powinna być świadomą drogą, a nie hop-siup taką teleportacją. Ma to oczywiście też swoje plusy dodatnie, ale sprawia, że jestem tu totalnie skołowana i nieprzytomna. Z resztą z tym stanem ducha idealnie pasuję do tego szalonego miasta. Bo -  nie wiem, czy wiecie, że to wielkie ponad 20-milionowe miasto trzęsie się w posadach. Żaden prawie budynek nie stoi tu prosto. Teren ten, kiedy przybył tu Cortes, był jednym wielkim jeziorem. Tenochtitlan był położony na małych wysepkach na jeziorze Texcoco i wyglądał jako rzecze obrazek:



Góry, które można zauważyć wokół, dziś stanowią granicę miasta Meksyk. Wszystko pośrodku, całe wielkie jezioro, zostało w pierwszych latach kolonizacji zasypane. Mówi się, że to dlatego, że powodowało powodzie albo też dlatego że poprzez zasypanie jeziora chciano uzyskać żyzne ziemie (co się nie udało, bo teren był zbyt zasolony). Tak czy siak, współczesny Meksyk wciąż tę decyzję odczuwa i w niektórych miejscach po prostu się zapada. Niektóre budynki stoją tak krzywo, że gdy się na to patrzy, nie można uwierzyć własnym oczom. Zapada się także jeden z największych zabytków – Catedral Metropolitana na głównym placu miasta Zocalo (notabene, zbudowana na głównym ołtarzu ofiarnym Azteków – Cortes znalazł tu podobno ponad 136 tysięcy czaszek ofiar tych rytuałów). W budynku, w głównej nawie, u sufitu został podwieszony pion, który idealnie ilustruje historię i proces zapadania się katedry:
Miasto nie trzyma pionu także w sposób metaforyczny. Sygnalizacja świetlna istnieje tu tylko pro forma. Samochody jadą na czerwonym, a stoją na zielonym, ludzie przechodzą przez ulicę w miejscach zupełnie do tego nieprzystosowanych, a jak przechodzą we właściwych i na zielonym, to zapewne ich coś potrąci. Może w tym wszystkim jest jakiś system, ale jeszcze go nie dostrzegłam. Mam jednak na to całe szaleństwo swoją metodę przetrwania: gdy chcę przejść przez ulicę uczepiam się zawsze jakiejś grupki Meksykanów. Oni przecież wiedzą, co i jak. Wojtek Cejrowski w jednym ze swoich programów powiedział, że metoda na przetrwanie w tym chaosie komunikacyjnym w Meksyku, to nie jest ograniczone zaufanie, tylko totalny brak zaufania. Tylko to może uratować nam życie.


O dziwo, w tym szalonym mieście metro funkcjonuje jak w zegarku. Metro jest ogromne, liczy 175 stacji. Żeby nieco zawstydzić Warszawę, napiszę, że te 175 stacji i 11 linii zaczęto budować w roku 1969. Jeśli dobrze liczę, to w tempie warszawskim my będziemy mieć te 175 stacji za jakieś 175 lat.  Nie mówiąc już o tym, że u nas to wiertło jak po maśle idzie, a tutaj wspomniany już grząski grunt, rzeki podziemne, trzęsienia ziemi, a i czasem nagle jakaś piramidka prekolumbijska się pod ziemią pod wiertło napatoczy i trzeba ją ominąć. Meksykańskie metro jest drugim największym metrem w obu Amerykach (po metrze nowojorskim) i jeżdżą nim tłumy. Podczas gdy metro nowojorskie prowadzi kampanie, by nim jeździć, a tym samym odciążać miasto z korków, tutaj nikt nikogo do niczego nie zachęca. Bo metro i tak jest przeładowane. Metro jest więc bardzo często źle oznakowane, nie mówiąc już o jakichkolwiek strzałkach, jak do niego dojść. Na lotnisku szłam do metra na czuja i na azymut, żadnych wskazówek jak do niego dojść nie znalazłam. Bo w sumie strach pomyśleć, co by się działo, jakby tym metrem jeździło więcej osób niż teraz. Czasem trzeba odpuścić sobie wejście do kilku podjeżdżających pociągów, bo po prostu nie da się wejść. Jak już jest się w środku i chce się wyjść, trzeba kilka stacji wcześniej zacząć przeciskać się do wyjścia. Bo tutaj zasada, że wychodzący mają pierwszeństwo, nie obowiązuje. Metro stara się to rozwiązywać w ten sposób, że dla wychodzących drzwi otwiera na jedną stronę wagonu, a dopiero potem otwiera drugie drzwi dla wchodzących.

Innym ciekawym pomysłem jest wydzielenie części wagonów w godzinach szczytu dla kobiet i dzieci. Na peronie zapada wtedy metalowa barierka i strażnik pilnuje, żeby za nią na peronie ustawiały się tylko kobiety. Pomysł jak dla mnie szałowy, bo raz – unika się w ten sposób kieszonkowców (którzy rekrutują się głównie wśród mężczyzn) i dwa – mam czym oddychać w tym ścisku, bo jestem zawsze o ponad głowę wyższa niż tłum kobiet w wagonie. Kobiety zaś mają w swoich wagonach swoją enklawę, strefę intymności. Wszystkie jak jeden mąż, z tych które siedzą, robią w metrze makijaż przed pracą. I są w tym wszystkim tak analogiczne, że wyglądają jakby tańczyły taniec synchroniczny. Nora – dziewczyna,  u której mieszkam, mówi, że Meksykanki potrafią robić makijaż nawet w samochodzie. I to nie w trakcie postoju na światłach, ale także w trakcie regularnej jazdy.

Inną atrakcją w wagonach metra są temporalni handlarze, którzy wskakują do metra na jedną stację i próbują zrobić interes życia sprzedając długopisy, batoniki, płyty cd i inne cudoki na kiju. A czasem po prostu wchodząc z głośnikiem na plecach i puszczając muzykę. Dosłownie co stację handlarz i wachlarz towarów do kupienia się zmieniają. Jakoś muszą się z resztą dogadywać, żeby się nie dublować, nie wsiąść we dwóch w jeden wagon albo też nie pozwolić, by jakiś wagon na czas jednej stacji nie został bez oferty handlowej. Jestem pewna istnienia jakiegoś systemu. Ca łość procederu jest oczywiście zakazana, ale kto by na to patrzył w takim mieście jak Meksyk.


(W chwili rozpoczęcia budowy metra 25% Meksykanów było analfabetami, dlatego przy nazwie każdej ze stacji widoczny jest także przypisany do niej obrazek)

2 komentarze:

  1. własnie zaczynam przygodę z Twoim blogiem :))

    OdpowiedzUsuń
  2. Czy można by zapożyczyć parę zdjęć do prezentacji wykonywuję ją w szkole
    PS. a twój blog jest bardzo ciekawy i bardzo dużo wnosi sam chciałabym zwiedzić meksyk

    OdpowiedzUsuń